Баланың қауіпсіздігі туралы сөз болғанда, ең алдымен оның отбасындағы жағдайы ескеріледі. Алайда баланың өмір сүретін ортасы отбасы шеңберімен ғана шектелмейді.
Ол мектепке барады, аулада ойнайды, қоғамдық орындарға шығады, интернетті пайдаланады және түрлі адамдармен қарым-қатынас жасайды.
Сондықтан баланың қауіпсіздігі — ата-ана, білім беру ұйымдары, мемлекеттік органдар және жалпы қоғам арасындағы ортақ жауапкершілікті талап ететін мәселе.
Бала зорлық-зомбылықтан, қорқыту мен кемсітуден қорғалуы тиіс.
Қауіпсіздік тек физикалық қауіптің болмауын білдірмейді. Баланың психологиялық жағдайы да маңызды.
Үнемі қорқыту, балағаттау, кемсіту, оқшаулау немесе баланың пікірін мүлдем елемеу оның дамуына кері әсер етуі мүмкін.
Сондықтан ересектер баланың мінез-құлқындағы өзгерістерге назар аударып, оның мәселесін тыңдай білуі қажет.
Бала өзін қауіпсіз сезінетінін білуі керек: қиын жағдай туындағанда оған көмектесетін және оны тыңдайтын адам бар екенін сезінуі маңызды.
Баланың құқығын қорғау — оның бүгінгі қауіпсіздігін ғана емес, ертеңгі болашағын қорғау.